Dag 6: 21 April

Deelnemers

image.png
  • png

MARTIN SCHREIER KRISTIANSEN EN JAN JUNCKER NIELSEN (TEAM DENEMARKEN)

Martin en Jan maken deel uit van Team Denmarken en zijn hier met hun familie naar toe gekomen. We hebben even met ze gezeten, spraken met ze over hun ervaringen dusver en wat de Invictus Games voor de twee hebben betekent de afgelopen jaren.

Martin traint al sinds 2017 mee met Team Denmarken nadat hij er mentaal doorheen zat. In zijn tijd in het buitenland heeft hij de meest verschrikkelijke dingen gezien en ervaren. Hij kon daar moeilijk mee omgaan. Om zichzelf beter te laten voelen en actief bezig te zijn, sloot hij zich aan bij Team Denmarken en probeerde aan zichzelf te werken. Helaas kon hij niet mee naar de 2018 Invictus Games in Sydney want zijn vrouw en hij zijn hun ongeboren kind kwijt geraakt. Gelukkig had hij een geweldig team en support system waar hij op kon rekenen. Zijn teamgenoten verwelkomden hem uiteraard met open armen toen hij zich in 2019 weer bij hen aansloot. Tijdens COVID vonden ze steun bij elkaar en hadden ze regelmatig contact om er voor te zorgen dat niemand zich alleen voelde. Martin en zijn kamergenoot hebben zelfs een geheime code ontwikkeld waar ze aan kunnen geven dat ze willen praten zonder te laten merken dat er iets aan de hand is: ‘laten we gaan roken.’ Het grappige is, dat beide heren niet roken. Door deze verbondenheid, gemeenschap en fysiek bezig zijn, kan hij zijn mentale obstakels beter verwerken en een plekje geven. Een naam voor deze plek is heel duidelijk: The Invictus Games, of het nou in Sydney, Den Haag of Düsseldorf is, hij voelt zich hier thuis. Hij doet niet alleen mee voor zichzelf maar ook voor zijn vrouw en twee kinderen, die enorm trots kunnen zijn op hun echtgenoot en papa.

Jan is een trotse vader van twee kinderen en is al 15 jaar actief in het leger waar hij verschillende taken heeft uitgevoerd. Deel uit maken van een team en zijn land verdedigen, dat zijn de kernwaarden van zijn militaire diensttijd. Nadat hij terugkwam van zijn uitzending kreeg hij te kampen met mentale problemen. Hij zat niet lekker in zijn vel en herkende zichzelf niet meer. Jan vulde zijn dagen met drinken en slapen, om zo zijn gevoelens uit te schakelen. Hij probeerde duidelijkheid te scheppen over wat er was gebeurd, wat hij had meegemaakt en wat de leiders hem hebben verteld. Hij besloot uit dienst te treden en nooit meer terug te komen, een belofte die hij maakte aan zijn ex-vrouw en die hij nooit heeft gebroken. De link met zijn maten heeft hij altijd behouden om toch er voor te zorgen dat hij er nog bij hoort. Daar maakt de Invictus Games ook deel van uit. Door te gaan sporten, fysiek actief te zijn, contact hebben met soortgelijken wist hij zijn mentale problemen te overkomen en captain of his soul te worden. Hij begon met boogschieten en roeien om deel uit te maken van Team Denemarken maar heeft dit als hobby door de jaren heen behouden. Praten met zijn teamgenoten is essentieel maar gebeurt niet op een ‘normale’ manier. Ze herkennen zichzelf namelijk in de pijn die ze bij elkaar zien en kunnen daarop inhaken om een gesprek te beginnen. Zijn pijn is misschien niet te zien maar zijn tattoo wel. De boodschap: ‘not all war scars are visible’. Wanneer hij met burgers praat die geen affiniteit hebben met het leger, voelt hij zich niet begrepen. De meeste mensen reageren met ‘je hebt er zelf voor gekozen’. Ook al mag dat in theorie wel zo zijn, Jan geeft aan dat hij ook gewoon maar een mens is en gevoelens heeft over wat hij heeft meegemaakt.

Martin en Jan zijn beiden enorm trots dat ze hier met kameraden staan en nu weer deel uit maken van het leger, hoewel ze allebei niet meer in actieve dienst zijn. Eens een soldaat, altijd een soldaat.

image.png
  • png

SAIF ALI (TEAM IRAK)

Trots op prestaties van team’

Hij kwam tijdens deze Invictus Games maar een keer in actie, maar wist daarbij wel direct beslag te leggen op een podiumplaats. Saif Ali van Team Irak won een zilveren plak bij het discuswerpen.

In eigen land komt de 35-jarige Saif Ali regelmatig uit voor het Iraakse legerteam, bij de Invictus Games in Den Haag maakt hij zijn debuut bij een internationaal evenement. Net als de andere veertien Iraakse deelnemers, is Saif geselecteerd voor deelname. “Misschien win ik volgende keer wel goud”, zegt Saif.

Saif en zijn teamgenoten zijn deze morgen aanwezig bij het gewichtheffen om een van hun teamgenoten aan te moedigen. “Het is een mooi evenement”, zegt coach Saad Mohammed, die trots is op wat zijn team hier heeft laten zien. “Voor ons team was de eerste dag het mooist: toen wonnen wij direct al twee zilveren en een bronzen medaille.”

De Iraakse delegatie is blij op dit evenement aanwezig te kunnen zijn en neemt de deelname aan de games heel serieus. Saad Mohammed coacht bijvoorbeeld niet alleen dit team, maar is ook de coach van het Paralymische team van Irak. Beide evenementen zijn volgens hem van grote waarde voor deze groep sporters. Wat hem betreft is het team volgend jaar in Duitsland weer van de partij, met nog meer sporters.

Vrijwilligers

image.png
  • png

CLOE ANDREWS

Chloe Andrews-Jones uit East Anglia in Engeland vertelt ons over haar beweegredenen om als vrijwilliger te helpen bij de Invictus Games, over haar hoogtepunten tot zover, en waarom ze iedereen wil aanmoedigen ook vrijwilliger te worden bij toekomstige Invictus Games.

Wat was jouw motivatie om je aan te melden als vrijwilliger voor de Invictus Games?

Chloe: “Ik houd van vrijwilligerswerk in het algemeen; ik ben al vrijwilliger sinds de Rugby World Cup in 2015. Maar ik denk dat dit een unieke kans is om iets terug te geven aan de mensen die zoveel voor ons, voor ons land en voor landen over de hele wereld hebben gegeven en die naar mijn mening in veel maatschappijen ondergewaardeerd worden.”

Wat is jouw rol bij de Spelen?

Chloe: “Op dagelijkse basis ben ik voornamelijk aan het werk bij het stadion. Dat is de enige accommodatie waar ik heb gewerkt, maar uiteraard zijn er meerdere evenementenlocaties verspreid over het hele park. Ik heb me primair beziggehouden met het scannen van tickets en accreditaties van de mensen die het stadion binnenkomen en verlaten.”

Wat was voor jou tot dusver een hoogtepunt?

“Dat is moeilijk te zeggen, omdat het eigenlijk allemaal erg leuk is. Het is ook erg dankbaar werk om te doen. Ik had laatst het geluk om met enkele atleten van het Engelse rolstoel rugbyteam te spreken. Ik wenste hen succes en ondanks dat het ons als vrijwilligers niet aangemoedigd wordt om met iedereen te spreken en naar hun verhalen te vragen, raakten we aan de praat. Ze waren erg hartelijk en we hadden een leuk gesprek. Ik was gefascineerd door hun verhalen over hoe rolstoel rugby hen dezelfde kick en hetzelfde gevoel geeft als het gewone rugby dat zij eerder speelden.”

Heb je zelf een persoonlijke band met Defensie of met Nederland?

“Nee, die heb ik niet. Ik steun militairen wel in het Verenigd Koninkrijk; ik ben een trustee van een zeekadetteneenheid, dat is mijn enige soort van link. Mijn vader diende tijdens de Tweede Wereldoorlog bij de marine. Maar buiten dat heb ik geen directe ervaring of relatie met defensie of Nederland. Ik heb wel eerder met Nederlanders gewerkt.”

Zou je mensen aanmoedigen om vrijwilliger te worden bij de Invictus Games in Düsseldorf?

“Ik zou het hen zeker aanraden. Ik denk dat het interessant is om verschillende plaatsen te bezoeken. Ieder organiserend comité doet het op zijn eigen manier. Het is altijd een mooie gelegenheid om iets in een vergelijkbare omgeving te doen, zeker omdat omdat de competitors aan twee Invictus Games mee mogen doen. Het is dus waarschijnlijk dat je de kans krijgt om een nieuwe generatie sporters te bewonderen en door hen geïnspireerd te raken op een volgende Invictus Games.”

image.png
  • png

MIRANDA EN AMERICO

Miranda en Americo zijn twee van de vele vrijwilligers die werkzaam zijn tijdens de Invictus Games. De twee vrijwilligers zijn ondanks dat hun laatste shift er al op zit, nog aan het genieten. Ze kunnen de  Invictus Games niet loslaten. Hieronder lees je hun verhaal.

Wat is de reden dat jullie je opgegeven hebben als vrijwilligers?

Americo: “Bij mij is het eigenlijk ontstaan vanuit mijn militaire periode. Tijdens deze periode heb ik ook wat verwondingen opgelopen. Ik ben zelfs afgekeurd vanwege die verwondingen. Door de verwondingen zit ik al heel wat jaartjes thuis. Toen ik van de Invictus Games hoorde dacht ik: ‘dat wil  ik, ik wil onder gelijkgestemden zijn. Ik wil weten hoe zij hun verwondingen en PTSS ervaren hebben. Ik wil kijken of ik mij bij de Invictus Games thuis voel.’ Vanuit dat startpunt is het idee om vrijwilliger te worden ontstaan. Inmiddels heb ik mij ook aangemeld bij het ministerie van Defensie om mee te gaan trainen. Voor mij zijn de Invictus Games echt een eye opener! Ik wist namelijk niet dat er sporten bestonden voor mijn verwondingen. Als ik allemaal zie wat voor verwondingen de mensen hier hebben en wat deze mensen allemaal nog kunnen. De veerkracht hier heeft mij echt heel erg geïnspireerd om mezelf als vrijwilliger aan te melden.”Miranda: “Ik heb mezelf tweeënhalf jaar geleden al opgegeven. Ik zag destijds op de televisie dat het evenement hier in Nederland zou komen. Ik kende de Invictus Games op dat moment nog niet. Ik zag op televisie waar het over ging en wat het uitdroeg en toen dacht ik ‘wauw daar wil ik wel bij zijn en mijn steentje aan bijdragen.

Wat hebben jullie deze week als vrijwilligers gedaan?

Americo: “Aan het begin van de Invictus Games heb ik aangegeven dat ik wat beperkingen heb. Dit is vanuit de organisatie echt super opgepakt. Ik ben deze week begonnen met ticketing. Ik heb geholpen bij boogschieten. Gisteren heb ik als steward gestaan bij het Hofbad. Ik heb hier zo van genoten dat ik een tweede shift eraan geplakt heb.”Miranda: “Ik heb met name geholpen bij de openingsceremonie en verder heb ik als allrounder gewerkt op het park. Hierbij heb ik ook veel gekeken en ontzettend genoten van alle sporters.

Hoe hebben jullie de Invictus Games tot nu toe ervaren?

Americo: “Mijn laatste shift was bij de zwemwedstrijden in het Hofbad, erna stond geen shift meer gepland. Maar de Invictus Games laten mij niet los. Ze hebben mij erg geïnspireerd en ik hoop dat iedereen na het bezoeken van de Invictus Games geïnspireerd naar huis gaat en dat mensen die met een beperking rondlopen bij de Invictus Games kunnen zien dat er mogelijkheden zijn in het leven om mee te kunnen doen. Dat is echt het gevoel wat ik erbij heb gekregen.”Miranda: “Ik kan mezelf hierbij aansluiten. Maandagavond ben ik zelf geblesseerd geraakt hier. Mijn stuit zwaar gekneusd. Toen ben ik naar huis gegaan, dat wilde ik eigenlijk niet. Gister ben ik thuis geweest, maar ik miste de Invictus Games en de prachtige sfeer die hier heerst enorm. Daarom ben ik vandaag nog een keer hier om het evenement goed af te sluiten.”

Over Invictus Games The Hague 2020

De Invictus Games is een internationaal sportevenement voor fysiek en/of mentaal gewonde militairen. De Invictus Games gebruikt de kracht van sport om herstel te stimuleren, revalidatie te ondersteunen en breder begrip en respect te genereren voor hen die hun land dienen of gediend hebben.

‘Invictus’ staat voor ‘onoverwonnen’. Het symboliseert de vechtlustige geest, van fysiek en/of mentaal gewonde militairen. Het laat zien wat je, ondanks je verwondingen, kunt bereiken.

Aan de Invictus Games, die in het voorjaar van 2022 in Den Haag worden gehouden, doen 500 deelnemers mee, uit 20 verschillende landen. Zij zullen actief zijn in tien verschillende sporten.

Alle deelnemers mogen, op uitnodiging en kosten van de organisatie, twee vrienden of familieleden die hebben geholpen tijdens het revalidatieproces meenemen naar het evenement.

Iedere deelnemer aan de Invictus Games heeft zijn eigen verhaal, maar allen hebben ze de innerlijke kracht gevonden om door te gaan en zichzelf op te richten. Alleen, met hulp van familie en vrienden, maar altijd mede dankzij de kracht van sport.


The Invictus Games is an international adaptive sporting event for Wounded, Injured and Sick Servicemen and women, both serving and veteran. The Games use the power of sport to inspire recovery, support rehabilitation and generate a wider understanding and respect of all those who serve their country.

The word ‘Invictus’ means ‘unconquered’. It embodies the fighting spirit of wounded, injured and sick Service personnel and personifies what these tenacious men and women can achieve post injury.

The Invictus Games is about much more than just sport – it captures hearts, challenges minds and changes lives.

The Invictus Games 2020 will be held in The Hague in the spring of 2022 and invites 500 competitors, from 19 different countries. They will participate in 10 different sports.
All competitors may bring two friends or family members who have helped during the rehabilitation process, at the invitation and expense of the organization.

The participants all have their own story of physical and/or psychological injury or illness. But all of them have found the inner strength to go on and reinvent themselves. Sometimes alone, often with the help of family and friends, but always through the power of sport. The Invictus Games The Hague 2020 is the platform to share their stories and add another chapter to their book of life.

Contactgegevens

Ontvang het laatste Invictus Games The Hague 2020 nieuws via RSS.

Of abonneer handmatig met de Atom URL