Dag 4: 19 April

Deelnemers:

image.png
  • png

Franz-Josef Schmitz maakt deel uit van Team Duitsland. Hij doet mee aan handboogschieten, roeien en zitvolleybal. Hij is hier samen met zijn vrouw en twee kinderen, die uiteraard enorm trots op hem zijn. Schmitz deed in 2018 al mee in Sydney aan de Invictus Games.

Franz-Josef was 20 toen hij besloot zich op te geven en in dienst te treden bij het Duitse leger. Duitsland was destijds verdeeld in Oost- en West-Duitsland en hij voelde het als zijn plicht om zijn land te dienen. 39 jaar later vervult hij nog steeds zijn plicht, juist nu in deze onzekere tijden. Tussendoor zijn er natuurlijk obstakels op zijn pad gekomen, dingen die achteraf misschien niet goed zijn gegaan. Toen hij trouwde en vader werd, vond hij het vaak lastig om afscheid te nemen omdat ze elkaar misschien voor het laatst zagen.

Desondanks blijft hij zich inzetten voor zijn land. Voor Franz-Josef is het erg belangrijk dat zijn land veilig blijft en de enige manier omdat te doen is om voor deze vrijheid te vechten. Zonder dit gevecht dreigen de waarden waar hij voor staat verloren te gaan. Militair zijn is geen beroep maar een roeping, een roeping waar je bereid bent om je leven te riskeren om er voor te zorgen dat je land veilig blijft.

Hij zou ook iedereen aanraden om zich aan te sluiten bij het leger en ervoor te zorgen dat je landgenoten veilig blijven. De mentaliteit die hij en zijn kameraden hebben, gaat verloren als niet meer mensen zich aansluiten en hun land te dienen, aldus Franz-Josef.

De Invictus Games draait voor hem om broederschap. Hij ziet zijn mededeelnemers niet als concurrenten maar als kameraden. Ze hebben allemaal een eigen verhaal, doorstonden allen hun eigen proces om hier te zijn, net als Franz-Josef. Zijn Invictus-verhaal begon in 2017 toen hij in een zware depressie zat en zijn gevoelens niet kon verwerken. Hij was zelfs bang voor zijn gevoelens en voelde zich niet thuis in zijn eigen lichaam. Het gedicht van William Ernest Henley sprak hem direct aan. Hij wilde weer captain of his soul worden.

In 2018 maakte hij de Invictus Games in Sydney mee. Een onbeschrijfelijk gevoel om weer met iedereen te zijn en je begrepen te voelen, zo voelt het voor Franz-Josef en zijn team. De Invictus Games creëren een ruimte waar hij gesprekken kan voeren met zijn familie die hij thuis misschien niet zo snel zou voeren. Ook zorgt het ervoor dat hij fysiek actief is en alles van zich af kan schudden. Tijdens het handboogschieten zat hij tussen Team NL en Team GB, op dat moment voelde hij niet alsof ze tegen elkaar aan het strijden waren maar juist met elkaar. Net als hij hebben zij ook veel moeten doorstaan om hier te staan. Ook zij zijn captains of their souls geworden.

image.png
  • png

GRIGOLI, AKHMED EN REVAZ (TEAM GEORGIË)

Na het ultieme offer gebracht te hebben in de strijd, geloven de Georgische, aan beide benen geamputeerde Grigoli, Akhmed en Revaz, in de kracht van sport voor hun gezondheid en om de moed erin te houden. Gisteravond konden ze al zwaaiend met de Georgische vlag gezien worden, juichend vanaf de eerste rij om hun teamgenoten bij het zitvolleybal aan te moedigen.

Deze week won de 35-jarige Akhmed Safarov brons op de 100 meter rolstoelrace na 3 afmattende trainingsmaanden. Ondanks zijn succes op de baan, vindt hij het mooiste aan sport de mensen: socializen met fijne mensen en het opnemen tegen rivaliserende teams. Hij vertelt dat de Invictus Games een goed doel zijn voor mensen ‘zoals hij’: militairen zonder armen of benen die de gelegenheid krijgen om zichzelf te laten zien en de kans krijgen om de moed erin te houden. Voor hen, zegt Akhmed, is sport als een dokter.

Donderdag zal Akhmed meedoen aan rolstoelbasketbal. Hij vertelt dat zijn succes in het basketbal een mysterie voor hem is. Hij kan zijn geluk niet op dat hij, door de Invictus Games, zijn droom om professioneel basketbalspeler te zijn in vervulling kan laten gaan. Hij zal blijven trainen het komende jaar, in de hoop dat hij zich zal kwalificeren voor de Invictus Games van volgend jaar, die plaats zullen vinden in Düsseldorf.

Voor rolstoelbasketballer Grigoli Minagorashvili zijn de Invictus Games in Den Haag de eerste waaraan hij deelneemt. De 48-jarige Grigoli, afkomstig uit de hoofdstad van Georgië, Tblisi, heeft tijdens zijn 30 jaar durende militaire carrière in diverse conflicten gediend, met name in de zwaarbevochten regio Abchazië. In 2008, toen Russische en Abchazische troepen tegen het Georgische leger vochten, raakte hij gewond bij een luchtaanval waarbij een bom zijn buik raakte. Niemand dacht dat hij het zou overleven.

Grigoli verklaart dat er 4 nationaliteiten door zijn aderen stromen: de Russische, de Oekraïense, de Koreaanse en de Georgische. Voor hem zijn de Invictus Games niet alleen een gelegenheid om in contact te komen met andere militairen, maar ook met andere delen van zijn culturele identiteit. Voor hij zijn verwondingen opliep, was hij een bedreven sportman, die aan alles deelnam, van karate tot parkour. De Invictus Games hebben er niet alleen voor gezorgd dat Grigoli actief bleef, maar ook dat hij zijn fragmentarische Engels en Italiaans uit kan proberen, dat hij kan zien hoe andere teams trainen en zijn droom om Nederland te bezoeken in vervulling kan laten gaan. Grigoli stapt slechts over op Engels wanneer hij Anna beschrijft; zijn vrouw met wie hij 26 jaar getrouwd is en die hij omschrijft als “my love”, die zijn trotse supporter is tijdens de Invictus Games.

Zwemmer en boogschutter Revaz Gorgadze geniet ook van de gelegenheid om te kunnen reizen en de competitie aan te gaan met militairen uit andere landen. Ondanks dat hij alleen Georgisch spreekt, vertelt hij dat hij al nieuwe vrienden heeft gemaakt dankzij zijn vertrouwde tolk en teamgenoot Akhmed. Als hij een foto van zijn jongste van vier kinderen laat zien is hij zichtbaar trots zijn land en familie te mogen vertegenwoordigen.

Zwemmen, vertelt hij, is uitstekend voor zijn gezondheid omdat hij daarmee al zijn spieren traint. De liefde voor het zwemmen ontdekte hij tijdens zijn werk aan de militaire academie, waar hij dagelijks toegang heeft tot het zwembad. Het helpt hem ook om de contacten met zijn militaire ‘familie’ te onderhouden. Hij hoopt te kunnen blijven deelnemen aan zijn parasport tijdens de volgende Warrior Games in de Verenigde Staten. Zijn vrouw en kinderen konden er niet bij zijn in Nederland, maar zijn broer is er wel en is één van het 20 man sterke familie- en vriendenteam die zijn gekomen om Team Georgië aan te moedigen.

Friends & family

image.png
  • png

RANOMI KROMOWIDJOJO EN HAAR BROER CHJANOY

Ranomi en Chjanoy weten wat broederschap is

De zwembadlucht is niet alleen vertrouwd voor Ranomi Kromowidjojo (31), maar ook voor een van haar grootste fans, broer Chjanoy (35). In het Hofbad zien beiden dat de broederschap en steun van familieleden bij de Invictus Games nog sterker is dan wat ze al gewend waren in wat Ranomi haar ‘zwemfamilie’ noemt. Ze bedoelt dan niet alleen haar ouders en broer, die trouw meereisden, maar ook alle teamgenoten en concurrenten in de zwemwereld, inclusief de parazwemmers. Ooit was ook Chjanoy deelnemer.“Gronings kampioen bij jeugdzwemmen”, zegt hij grinnikend.

Na haar stoppen als topzwemster – Ranomi is veelvoudig wereld- en olympisch kampioen – in januari 2022 is dit voor Ranomi het tweede grote sportevenement. Deze maand bezocht ze in Eindhoven al de Qualification Meet 2022. Ze kent alle zwemmers daar, maar moet toegeven dat ze van de deelnemers van vandaag alleen enkelen van gezicht kent.

Zodra ze in het zwembad was gespot haalde de speaker haar even naar de microfoon. “Happy faces, an amazing atmosphere, so much love”, is haar eerste indruk, “It is not about winning or victory, but more important to overcome your struggles.”

Zij vindt echter dat niet zij, maar de zwemmers in de spotlight moeten staan. Toch komt ze er niet onderuit dat vele fans met haar op de foto willen. Ze ondergaat het geduldig en steeds lachend. “Ach, het is eigenlijk wel leuk, ik houd van mensen.”

Ranomi (Eindhoven), Chjanoy (Amsterdam) en hun ouders (Groningen) zijn hecht en hebben dagelijks contact. Bij haar laatste Spelen (Tokio 2020) en in de hele Covid- tijd was het gemis van de familie groot. “Juist als het niet goed ging, dan waren ze er altijd voor me”, zegt ze terwijl ze met het publiek hartstochtelijk meeklapt tot de laatste deelnemer aantikt. Chjanoy constateert wel dat het respect voor veteranen in de USA extreem groot is. “Er valt wat waardering voor onze Nederlandse veteranen betreft nog wel wat te winnen.”

Vrijwilliger

image.png
  • png

Luna Slot

Opeens staat ze voor mijn neus. Luna heet ze. Luna Slot. Ze heeft, vertelt haar pleegvader Patrick Ruben, een verhaal. Een indrukwekkend verhaal. Een mooi verhaal eigenlijk ook. Een verhaal dat in deze setting, die van de Invictus Games, past. Sinds twee maanden weet Luna, 19 pas, dat ze PTSS heeft. En deze week werd ze daar, op de Invictus Games, letterlijk mee geconfronteerd. Tijdens haar werk als vrijwilliger verstijfde ze. Het lukte niet meer. Ze kwam tot zichzelf door haar verhaal op te schrijven. En wilde het nu, graag, aan iemand voorlezen.

Edward Swier

Vorig jaar nog was ze vrijwilliger bij de Formule 1 op Zandvoort. ‘Ik ben gek op sport. Het betekent alles voor me.’ Dat blijkt nog een heel verhaal. Van huis uit kon ze voorheen nooit sporten, terwijl het wel het liefste was wat ze deed. Daarom kan ze nu zomaar op slot schieten als ze sportwedstrijden ziet. Of een bijdrage eraan levert. Daarom ook was het in eerste instantie niet haar opzet om als vrijwilliger te assisteren langs de zijlijn van het veld. Maar goed, toch stond ze op de lijst om een taak te vervullen bij de rolstoelbasketbaldemonstraties.

Ze had ’s morgens op weg naar het park, zo leest me voor, ‘de monsters’ in haar hoofd al laten weten ‘vandaag geen tijd voor ze te hebben.’ Vanaf dat moment zat ze al opgesloten in haar hoofd. ‘Ik geraak steeds gefrustreerder, verlies de controle. Patrick zal het twee keer zo druk krijgen vandaag. Hij is net als ik vrijwilliger op een evenement en moet op mij letten omdat ik de paniek en stress niet meer kan controleren.’  Op het terrein herinneren de legervoertuigen haar aan een verloren meisjesdroom, ze wilde graag verpleegkundige in het leger worden.

Eenmaal aan de slag bij het rolstoelbasketbal ging het echt mis. Toen een bal haar kant oprolde en ze deze terug wilde gooien, ging dat niet. De bal kwam haar handen niet meer uit. Want als ze dat zou doen, dan zou ze – vertelden de stemmen – nooit meer een bal mogen aanraken.

Patrick her- en onderkende de situatie meteen. Hij verliet zijn post en ving haar op. Sinds een jaar woont Luna bij de familie Ruben in huis. Ze was het vriendinnetje van Patricks zoon. “We merkten al langer dat het niet altijd even goed ging met Luna. Dat ze eigenlijk niet thuis bij haar ouders kon blijven wonen, zeker niet met corona. Aanvankelijk zou ze het voor een paar maandjes bij ons proberen, maar inmiddels is het een jaar.”

In die tijd probeerde Patrick op zijn ‘janboerenfluitjes’ Luna te helpen als ze last van stress kreeg. Een onderzoek door artsen leverde deze winter de indicatie PTSS op. Luna is daar niet per se blij mee, dat ze nu weet wat ze heeft. “Ze heeft nu het stempel hè”, zegt Patrick. “Het is tijd dat ze de voordelen daarvan gaat zien.” In gesprekken met deelnemers aan de Invictus Games blijkt wel dat zij juist baat hadden bij de vaststelling dat ze PTSS hebben. Het erkennen daarvan, en het bespreekbaar maken, was de eerste stap op weg naar herstel.

Ze verhaalt in haar brief over het moment dat ze in het Zuiderpark besloot haar verhaal te delen met de vrijwilligerscoördinator. Waar ze zich nutteloos voelde, omdat ze was afgehaakt bij het rolstoelbasketbal, besloot ze nu eens eerlijk te zeggen waarom het niet lukte. PTSS. “Voor het eerst sinds ik 2 maanden geleden de diagnose kreeg gaf ik toe aan mijn geestelijke beperking.’’ Ze verwachtte een boze reactie, maar kreeg louter begrip.

Op de Invictus Games vindt ze dan ook meer dan genoeg lotgenoten. Van de 500 deelnemers aan de Invictus Games heeft ruim de helft PTSS opgelopen, meestal in oorlogssituaties. Er is speciale opvang voor hun, van ‘nuldelijns’. Luna: “Het is natuurlijk niet iets dat je heel makkelijk aan een ander vertelt. Zeker niet buiten je directe kring. Ik loop er hier dus ook niet mee te koop, maar heb al wel wat gesprekjes aangeknoopt met andere vrijwilligers en deelnemers aan de Invictus Games. Meestal vraag ik mensen naar hun hobby’s, je weet dan nooit waar het verhaal uiteindelijk heen gaat.”

Zelf volgt ze een opleiding tot verpleegkundige. Dan ook gaat het over de GGZ, de geestelijke gezondheidszorg. “De ene dag kan ik beter met die verhalen omgaan dan de andere. Soms word ik er zenuwachtig van.” Een combinatie van woorden kan, legt Patrick uit, van alles bij haar triggeren. “Dan schakelt ze in de standby-stand. Gelukkig is dat meestal voor een paar seconden, soms voor een paar minuten of enkele uren. Ze heeft het geluk dat het nooit dagen duurt.”

Op school kan Luna met een enkeling over haar problemen praten. Met bijvoorbeeld de vakdocenten van het vak GGZ en haar mentor. De ervaringen van Invictus Games-deelnemers leren dat juist dat helpt. PTSS is niet iets om je voor te schamen. Luna weet dat sinds deze week ook. Ze was er zondag, in de rozentuin in het Zuiderpark, voor gaan zitten. Had haar hele verhaal op papier gezet. En wilde dat nu graag delen.

Met Luna komt het goed. Als ze na de Invictus Games weer terugkeert naar het Groningse Scharmer is ze een heleboel ervaringen rijker. En het besef dat er een luisterend oor is als ze haar verhaal kwijt wil.

Side-events

image.png
  • png

Meet the marines

Eén van de side events deze week bij de Invictus Games is ‘Meet the Marines’. Bij Meet the Marines kunnen bezoekers deze week verschillende challenges doen. Jong en oud kunnen de uitdaging met elkaar aangaan. Wie kan de meeste pull-ups, push-ups en sit-ups doen. Door deze challenge aan te gaan, leer je onder begeleiding van (ex)mariniers waar je grenzen liggen en hoe je deze grenzen aan kan geven.

De begeleiders van het side event zijn zelf allemaal marinier of oud-marinier. De Invictus Games betekenen veel voor hen. Zo zijn veel van de mariniers zelf ook op uitzending geweest. Daarnaast kennen ze allemaal gewonde militairen en doet een bekende van hen dit jaar ook mee met de Invictus Games met zwemmen en atletiek.

Wat is jullie relatie met de Invictus Games?

Koen Castelein: “Wij zijn ‘Meet the Marines’ en staan hier met een activatie. We organiseren evenementen en proberen ze in het licht te zetten. We zijn allemaal mariniers of oud-marinier. Verder zijn wij allemaal heel begaan met Defensie. We kennen allemaal veel gewonde militairen. Heel veel van ons die vandaag aanwezig zijn, zijn ook op uitzending geweest. We wensen hun een warm hart toe. Ik denk dat we daarom goed op dit evenement passen. Met een gewonde militair, die toevallig hier ook mee zwemt en aan atletiek doet, heb ik vorig jaar meegedaan aan een speedmars van 76 kilometer in het kader van 76 jaar vrijheid. Ik ken verschillende gewonde militairen.”

Welke challenge hebben jullie vandaag gedaan?

“Bij onze stand hebben we meerdere challenges gedaan vandaag. Zo hebben we onder andere de pull-up challenge, de push-up challenge en de sit-up challenge. Daarnaast hebben we ook de team competition. Hierbij ga je in tweetallen met een brancard een fictieve gewonde over het parcours begeleiden.”

Wat hoop je deze week allemaal nog te zien?

“We krijgen hier veel enthousiaste mensen, dat is heel mooi natuurlijk, en hopen er nog meer te zien. En ik hoop zelf natuurlijk ook nog een rondje over het terrein te maken en veteranen in beweging te zien.”

image.png
  • png

Ottobock

Ottobock kan alles repareren

Of dit een horrordag is voor Ottobock? Niek Wondergem kijkt met een kleine glimlach onze kant op. Hij snapt de hint. Immers, op nog geen 50 meter van de stand van de fabrikant van onder meer rolstoelen en (sport)protheses wordt in het Invictus Games Stadion het rolstoelrugbytoernooi afgewerkt. Dat betekent: veel harde crashes, veel botsingen, veel impact, veel kans op schade dus.

Ottobock is bij de Invictus Games aanwezig om juist nu al die reparaties uit te voeren. Als service, gratis. Zodat de sporters hun sportweek kunnen vervolgen. Eventueel eerst even met een leenrolstoel, als er bijvoorbeeld wat moet worden gelast. Maar veel van de reparaties kunnen ook direct worden uitgevoerd. Tijdens ons gesprek krijgt een Italiaan bijvoorbeeld eerst links een nieuwe binnen- en buitenband op zijn rolstoel. Die was lek. En omdat Nico toch bezig is, wordt ook het andere wiel onder handen genomen. Bijna versleten is het oordeel.

Niek Wondergem, verantwoordelijk voor technical sales in de Benelux, neemt ons mee door de mobiele werkplaats. Daar lopen meerdere instrumentmakers rond. “We hebben de eerste vier dagen al iets van 90 reparaties uitgevoerd. Alles is te maken. Aluminium, titanium, staal, rvs, maar ook carbon. Maandag was het, na de trainingen van het rolstoelrugby, net iets drukker dan anders. Er was zelfs een frame helemaal gescheurd. Dat heeft Nico, die normaal bij de vestiging van Ottobock in Duitsland werkt, opgelost met het nodige laswerk.” Maar eerder in de week was er ook al het nodige werk te verzetten. “Sommige stoelen komen toch niet helemaal ongeschonden uit het vliegtuig. Die zijn op de vlucht wat in de knel gekomen.”

Het valt Wondergem op hoe goed het gemiddelde materiaal van de Invictus Games-deelnemers is. “We doen ditzelfde werk ook op de Paralympische Spelen. Daar zien we nog veel delegaties die niet over goede spullen beschikken. Die helpen we dan ook uit de brand natuurlijk. Maar hier komt vrijwel iedereen met goed spul. Maar, er kan natuurlijk altijd iets kapot gaan. Zeker bij rolstoelrugby ja.”

Ottobock probeert goed in contact met de community te blijven, het hele jaar door. Zo organiseert het bedrijf, Andrea Cremer houdt zich daar nadrukkelijk mee bezig, onder meer running clinics. Die zijn voor mensen die al vanaf hun geboorte een been missen, die nooit hebben hardgelopen, maar ook personen die door een ongeval of aanslag een ledemaat hebben verloren. Zij kunnen ‘leren lopen’ met een prothese van Ottobock. De blades zien er supersonisch uit. Het is mogelijk er flinke snelheid mee te ontwikkelen. “Of je er sneller mee kunt rennen dan voor je amputatie? Ja, als je goed traint wel. Maar het vraagt natuurlijk wel aanpassing. En je moet ook goed trainen, de blade is geen wondermiddel.’

Cremer en Wondergem zijn het erover eens dat de Invictus Games ‘uniek zijn. Deze community is echt amazing. De atmosfeer is echt uitzonderlijk goed. De deelnemers zijn heel erg relaxed, ze doen weliswaar mee aan een competitie, maar er is geen enkele wedijver. Dat is mooi om mee te maken.’

image.png
  • png

Dit is defensie

‘Eigenlijk is het hier gewoon een grote open dag’

Helemaal achterin de Fanzone kun je ‘m vinden: de grote Dit-Is-Defensie-tent. In de tent gaat het over de toekomst: ontwikkelingen op onder meer het gebied van robotica en energietransitie. Net buiten de tent valt meer te leren over het nu. Zo staat er bijvoorbeeld een voertuigcommandant die het voertuig waar hij bij staat bijna liefkozend zijn ‘huis’ noemt. Kinderen, jongeren, volwassenen, iedereen komt op zijn huis af. Hij vertelt: ‘’Zo’n voertuig springt in het oog. Mensen roepen meteen: hé een tank.’’ Meteen erachteraan volgt grinnikend de opmerking: ‘’Dat is het niet hoor, maar het lijkt op een tank.’’ De net-niet tank werkt magnetisch op de bezoekers van de Fan Zone. De voertuigcommandant-die-liever-anoniem-blijft en zijn collega’s worden uitgebreid bevraagd en alle vragen worden enthousiast beantwoord. Hij vindt het fijn om deze mogelijkheid te hebben.

Op familieverjaardagen krijgen ze namelijk allemaal wel eens de vraag wat ze precies doen of hoe een uitzending was. Vragen die makkelijk lijken, maar heel ingewikkeld zijn. ‘’Niemand snapt het echt.’’ Legt hij uit. Hij vindt het jammer dat de wereld van Defensie vaak zo gesloten is en hoopt dan ook door hier met veel mensen te praten, het begrip over het werk van Defensie te vergroten. En dat lukt: ‘’Eigenlijk is het hier één grote open dag.’’

De verbinding die er af en toe mist met burgers, is hier heel erg aanwezig bij militairen en veteranen onderling. ‘’Met andere militairen die hier rondlopen heb je direct een connectie. Het maakt niet uit of iemand uit een buurland komt of van de andere kant van de oceaan, na een paar zinnen heb je een band. Hoewel je misschien niet precies hetzelfde hebt meegemaakt, kun je je heel goed inbeelden hoe het geweest is. Het zijn dezelfde emoties en gevoelens.’’

Het groepsgevoel dat hier naar boven komt, is ook wat hem aantrok in werken bij Defensie en met name de infanterie. Hij vergelijkt zijn peloton met een voetbalteam. ‘’Zonder een keeper kun je ook niet voetballen. Je hebt elkaar nodig en doet het samen.’’ Het is ook het groepsgevoel wat hij heel nadrukkelijk voelt hier op het terrein.

De Invictus Games zijn in eerste instantie voor veteranen die een mentale of fysieke verwonding opgelopen hebben. ‘’Ik heb zelf geen heel heftige of indrukwekkende dingen meegemaakt’’, vertelt hij. Toch is hier zijn bijzonder. ‘’Het is een soort van dubbel, dat je hier vrijwillig rondloopt’’, legt hij uit, ‘’maar wel heel mooi.’’ Behalve voor de veteranen zelf, zijn de Invictus Games er ook voor de Friends en Family. ‘’Hun verhalen maken eigenlijk nog meer indruk’’, knikt de voertuigcommandant. ‘’Als ik op uitzending ben, ben ik helemaal niet bezig met de mensen thuis. De persoonlijke verhalen van de familie hier laten me nog maar eens zien wat de impact ook voor hen is.’’

Over Invictus Games The Hague 2020

De Invictus Games is een internationaal sportevenement voor fysiek en/of mentaal gewonde militairen. De Invictus Games gebruikt de kracht van sport om herstel te stimuleren, revalidatie te ondersteunen en breder begrip en respect te genereren voor hen die hun land dienen of gediend hebben.

‘Invictus’ staat voor ‘onoverwonnen’. Het symboliseert de vechtlustige geest, van fysiek en/of mentaal gewonde militairen. Het laat zien wat je, ondanks je verwondingen, kunt bereiken.

Aan de Invictus Games, die in het voorjaar van 2022 in Den Haag worden gehouden, doen 500 deelnemers mee, uit 20 verschillende landen. Zij zullen actief zijn in tien verschillende sporten.

Alle deelnemers mogen, op uitnodiging en kosten van de organisatie, twee vrienden of familieleden die hebben geholpen tijdens het revalidatieproces meenemen naar het evenement.

Iedere deelnemer aan de Invictus Games heeft zijn eigen verhaal, maar allen hebben ze de innerlijke kracht gevonden om door te gaan en zichzelf op te richten. Alleen, met hulp van familie en vrienden, maar altijd mede dankzij de kracht van sport.


The Invictus Games is an international adaptive sporting event for Wounded, Injured and Sick Servicemen and women, both serving and veteran. The Games use the power of sport to inspire recovery, support rehabilitation and generate a wider understanding and respect of all those who serve their country.

The word ‘Invictus’ means ‘unconquered’. It embodies the fighting spirit of wounded, injured and sick Service personnel and personifies what these tenacious men and women can achieve post injury.

The Invictus Games is about much more than just sport – it captures hearts, challenges minds and changes lives.

The Invictus Games 2020 will be held in The Hague in the spring of 2022 and invites 500 competitors, from 19 different countries. They will participate in 10 different sports.
All competitors may bring two friends or family members who have helped during the rehabilitation process, at the invitation and expense of the organization.

The participants all have their own story of physical and/or psychological injury or illness. But all of them have found the inner strength to go on and reinvent themselves. Sometimes alone, often with the help of family and friends, but always through the power of sport. The Invictus Games The Hague 2020 is the platform to share their stories and add another chapter to their book of life.

Ontvang het laatste Invictus Games The Hague 2020 nieuws via RSS.

Of abonneer handmatig met de Atom URL