Dag 3: Maandag 18 April

Family & Friends

image.png
  • png

THE CAKE LADY: KATH RYAN

Als je op het park bent geweest, ben je haar vast tegen gekomen. Met haar Union Jack jurk en marinierscap ‘H.M.S’ The Cake Lady, is ze niet te missen. Kath Ryan heeft elke editie van de Invictus Games bijgewoond om haar jongens, ja echt haar jongens, van Team UK aan te moedigen. Haar jongens zijn de gewonde soldaten uit het Verenigd Koninkrijk waarvoor ze sinds 2009 taarten bakt.

Het begon allemaal toen Kath haar zus bezocht die in het ziekenhuis lag. Als de goede zus die ze is, kwam ze natuurlijk niet met lege handen aan maar waren deze handen gevuld met taart. Haar zus kon niet alles zelf opeten en besloot het te delen met de soldaten die terug kwamen uit Afghanistan en in hetzelfde ziekenhuis lagen. De soldaten waren enorm blij en konden niet wachten tot de mysterieuze vrouw terug zou komen met nog meer taart. Hun wensen werden vervuld want twee weken later belde Kath het ziekenhuis op en vroeg of zij zo vrij mocht zijn om langs te komen met taarten voor de soldaten. De verpleegsters zeiden uiteraard ja, want de jongens konden maar niet over de taarten ophouden. En zo begon het verhaal van The Cake Lady.

Ze bezocht het ziekenhuis met 12 verschillende taarten en ze mocht zelfs de jongens ontmoeten. Deze ontmoeting heeft uiteindelijk geresulteerd in geweldige vriendschappen en uitwisseling van enerzijds prachtige, moedige maar ook emotionele verhalen en anderzijds taarten. In de afgelopen 13 jaar is er door The Cake Lady heel wat afgebakken, maar heeft ze er ook voor gezorgd dat de mannen iemand hadden om tijd mee te spenderen en iemand die naar hen luistert. Je kan je natuurlijk voorstellen dat Kath de meest verschrikkelijke en moedige verhalen heeft gehoord en dat het voor ieder mens belastend kan zijn. Maar niet voor Kath. ‘Ik zal het ooit als een hinder ondervinden om naar de verhalen van mijn jongens te luisteren. Door de jaren heen heb ik ze zien mogen groeien, ben ik naar bruiloften geweest en heb ik verjaardagen gevierd. Het is mijn privilége en plicht om dit te mogen doen.’

De soldaten zijn Kath enorm dankbaar en laten dit op verschillende manieren blijken. Toen Kath de reizen naar de Invictus Games niet kon betalen, hebben haar jongens het geld bij elkaar gesprokkeld om ervoor te zorgen dat zij er bij kan zijn. Niet alleen voor deze editie, maar echt alle edities. Kath maakt net zo veel deel uit van Team UK als de soldaten, aldus de soldaten zelf. Ze hebben zelfs een speciale marinierscap voor haar gemaakt met daarop H.M.S Cake Lady. Kath voelt zich enorm gezegend dat haar jongens op haar pad zijn gekomen en probeert alles boven alles ervoor te zorgen dat ze een luisterend oor bij haar hebben. ‘Soms krijg ik een telefoontje diep in de nacht van een van mijn jongens die gedachten heeft over zelfmoord of zelfpijniging. Op dat moment probeer ik naar ze te luisteren en ervoor te zorgen dat ze kalmeren. Ik kan hun pijn niet helen maar door te luisteren en een knuffel weten ze dat ik er voor hen ben. Daar komt het uiteindelijk op neer, luisteren en er voor zorgen dat ze niet het gevoel krijgen dat ze alleen zijn.

Als je meer te weten wil komen over Kath, The Cake Lady, ga dan naar haar website of volg haar op twitter. Of stap op haar af als je haar ziet. We kunnen je garanderen dat je geraakt zult zijn door de verhalen en daden van deze geweldige vrouw.

image.png
  • png

Joyce en Zoey

Zoey van den Waardenburg maakt nog iedere dag indruk. De 12-jarige dochter van Joyce loopt deze dagen op het Invictus Games Park nog altijd in de zilveren jurk die ze droeg tijdens de openingsceremonie. Daar citeerde ze, voor een volle zaal, feilloos het gedicht Invictus, van de Britse dichter William Ernest Henley. Een indrukwekkend moment tijdens die gelegenheid die haar dagelijks nog veel reacties oplevert.

Zoey is echter eerst en vooral naar de Invictus Games gekomen om haar moeder te supporten. Joyce van den Waardenburg doet voor de tweede keer mee. Ook in Sydney was ze erbij. Ze liep, na twee uitzendingen, PTSS op en kwam thuis te zitten. ‘Maar dankzij Invictus heb ik mijn hulphond gekregen, kan ik mijn persoonlijke doelen proberen te halen en werk ik weer. Het is ongelooflijk wat je kunt bereiken.’

Joyce was apetrots op haar dochter. Dat zij het gedicht mocht voordragen, live op televisie ook nog eens, maakte veel emoties los. Andersom is Zoey vol bewondering voor haar moeder als ze haar op het sportveld, bij het zitvolleybal, powerliften, zwemmen en discuswerpen ziet. ‘Het is geweldig om mama te zien genieten. En al die andere mensen. Ik ben echt heel trots op haar.’ Moeder heeft soortgelijke gevoelens. ‘Zeker wel!’

Joyce hoopt vooral dat haar dochter van de Invictus Games leert dat ‘door hard te werken alles wat je wilt te bereiken is.’ Zelf hoopt ze bij het zwemmen zonder paniekaanval de finish te halen. ‘En ik wil zichtbaar zijn, met mijn hulphond.’

Vrijwilligers

image.png
  • png

Tanya Lavin

‘Mooi dat ik als vrijwilliger iets kan betekenen’

Vier dagen lang werkt de 32-jarige Tanya Lavin als vrijwilligster bij deze Invictus Games. Staat ze in het dagelijks leven als docente Engels voor de klas, tijdens dit evenement is ze onder meer als ‘ballenmeisje’ actief bij het zitvolleybal.

Tanya werd enthousiast voor dit evenement door haar 66-jarige vader Peter Lavin, die 22 jaar diende in het Britse leger en inmiddels al jaren met zijn gezin in Nederland woont. “Hij volgde in 2018 de berichtgeving over de Invictus Games in Sydney en besloot zich direct als vrijwilliger aan te melden toen hij hoorde dat de IG naar Den Haag kwamen”, vertelt Tanya.

Haar vaders enthousiasme werkte zo aanstekelijk dat Tanya zijn voorbeeld al snel volgde. “Ik vind het sowieso heel goed dat er een evenement als dit bestaat en ik vind het mooi dat ik op deze wijze, hoe klein ook, iets kan betekenen voor deze militairen”, vervolgt zij.

Tanya werkt deze Invictus Games vier dagen als vrijwilliger. Inmiddels heeft zij er twee dagen opzitten als ‘ballenmeisje’ bij het zitvolleybal. Daarbij zorgt zij samen met twee andere vrijwilligers ervoor dat, zodra de bal buiten het veld raakt, spelers snel weer een nieuwe, schoongemaakte bal krijgen toegeworpen.

Van haar aanmelding heeft zij nog geen moment spijt gehad. “De sfeer hier op het terrein is echt geweldig”, vertelt zij. “Ik zie bij het zitvolleyball soms sporters die duidelijk niet heel veel ervaring hebben, maar het is zo mooi om te zien hoe enthousiast zij zijn en hoeveel plezier zij aan de wedstrijd beleven”, zegt Tanya.

De beslissende zitvolleybalwedstrijden vallen buiten haar vrijwilligersshift, dus ze zal dan niet als ballenmeisje langs de lijn zitten. “Bij de kwartfinales komen mijn partner en zoontje ook kijken, ik heb  kaartjes voor ze gekocht. Dus zo krijg ik er ook daar nog wat van mee…”

image.png
  • png

Wim Scheepers

Dat de deelnemers van de Invictus Games veteranen zijn, is voor de meeste mensen wel duidelijk. Maar daar blijft het niet bij, ook onder de vrijwilligers bevinden zich behoorlijk wat mensen die bij Defensie werken of hier gewerkt hebben. Op de communicatie afdeling, bij de ict, maar ook veteranen die een of meerdere keren uitgezonden zijn geweest. Wim Scheepers valt in deze laatste groep.

Scheepers loopt sinds zaterdag op het terrein rond. In 1999 werd hij voor het eerst uitgezonden, naar Kosovo. Het werd een uitzending met hoogte-, maar ook dieptepunten. Hij deelde speelgoedpakketten uit met kerst, maar rook ook voor het eerst de lijkenreuk. ‘’Die geur raak je nooit meer kwijt.’’

De vraag wat zijn motivatie is om hier deze week te zijn, leidt tot een stroom verhalen. Verhalen over het verlies van een maat, maar ook over de opbouw van scholen. ‘’Ken je de Cruijff-veldjes hier? In Irak hebben we net zoiets gedaan. Vijftien multifunctionele sportvelden hebben we daar aangelegd.’’ Hij is even stil en denkt na. ‘’Ik heb heel veel gezien. Dat zorgt ervoor dat ik me in wil zetten voor veteranen die minder gelukkig uit missies teruggekomen zijn dan ik.’’

Scheepers heeft veel herinneringen aan zijn uitzendingen. Er komt een klein glimlachje om zijn lippen wanneer hij vertelt over de mooie momenten. “We waren in Irak voor de wederopbouw, maar ook om het vertrouwen te winnen zodat anderen hun taak goed uit konden voeren.’’ Als onderdeel daarvan heeft hij een tijd lang iedere zondagochtend deelgenomen aan de gemeenteraad in As-Samawah. Eerst als voorzitter: ‘’Ik heb ze geleerd hoe te notuleren en hoe te vergaderen in het algemeen, ze hadden geen enkele ervaring. Toen dat goed ging heb ik er nog een tijdje gewoon bijgezeten voor als er vragen waren.’’

De Invictus Games zijn voor hem zoals hij ze verwacht had: een besef van geluk en saamhorigheid. “Zoals Prins Harry zei tijdens de opening: het is een godsgeschenk dat ik ongeschonden terug gekomen ben.’’

Scheepers hoopt dat de Invictus Games zorgen voor meer begrip onder bezoekers die zelf niet per se een connectie hebben met defensie of veteranen. Daarnaast wil hij iedereen meegeven om een sportwedstrijd te gaan kijken. “Ik keek gisteren naar de 400 meter. De laatste loper liep een stuk moeilijker dan de rest, maar de overige zeven lopers wachtten hem op en vingen hem op. Dat is zo ontzettend mooi hier.’’

VOORSTELLING: DE MISSIE

image.png
  • png

De Missie van Herman en Marlies Kroft

Het was een bijzondere dag voor Herman Kroft, zijn vrouw Nellie en hun vier kinderen: Rianne (16), Marlies (15), Thijs en Dorien (beiden 6). Zij waren op uitnodiging een dagje op bezoek tijdens de Invictus Games. En niet zonder reden. Herman en zijn dochter Marlies zijn de hoofdrolspelers in de film De Missie. Daarin wordt het beeld van een gezin-met-een-vader-op-missie geschetst. “Het is goed om dat aan alle kinderen te tonen.”

De film, mogelijk gemaakt door het comité dat ook de veteranendag in Nederland organiseert, wordt tijdens de Invictus Games op een groot scherm vertoond én begeleid door de Regimentsfanfare ‘Garde Grenadiers en Jagers’ van de Koninklijke Landmacht. De voorstelling is speciaal gemaakt voor kinderen van 10-14 jaar en gaat langs scholen in Nederland. Er staan al ruim 60 voorstellingen ingepland.

Kroft en zijn gezin hebben de film inmiddels vier keer gezien. “Dus ik word niet meer verrast, al moet ik nog steeds wennen aan mijn eigen stem’’, zegt Herman. Hij ging vier keer op uitzending, eenmaal naar Irak en drie keer naar Afghanistan. Vanzelfsprekend zitten er in de film indrukwekkende beelden van de situatie ter plaatse, maar je kijkt ook mee met het gezin van Kroft thuis. De makers: “De film leent zich goed voor discussie met de leerlingen.” Volgens Kroft is ‘bewustwording’ het key word. “Het is ook goed dat gezinnen die hier niet mee te maken hebben begrijpen wat het inhoudt als een vader of moeder voor langere tijd er niet is.”

Marlies zegt in de film zelf al het belang ervan te begrijpen. “Ik ben er trots op dat hij iets betekent voor de wereld. Het is goed om er stil bij te staan dat er mensen zijn die iets voor hun land doen. Maar het is natuurlijk toch ook fijn papa na lange tijd weer écht in de ogen te kunnen kijken.”

Er zijn kortom voors en tegen. Dat wordt in huize-Kroft al snel duidelijk wanneer Herman tegen zijn kinderen zegt dat ze ‘met z’n allen naar de Efteling gaan.’ “We hebben afgesproken dat elke keer te doen voor ik op missie ga. Aan de ene kant is dat natuurlijk een leuk dagje uit, aan de andere kant groeit zo wel het besef dat papa er daarna een tijdje niet is.” Ook bespreekt hij met zijn gezin de gevaren van een uitzending. “Je loopt toch risico’s, je gaat niet naar een vakantieland. Het is natuurlijk belangrijk om het daar wel met ze over te hebben.’’

Het was maandag, tweede paasdag, ook voor heel veel andere ouders, al dan niet met een militaire achtergrond, en hun kinderen een speciale dag. Zij werden op de ouder-kinddag ontvangen op het Invictus Games Park in de speciale V-lounge, waarna ze een wedstrijd, demonstratie, sportwedstrijd of de speciale voorstelling ‘De Missie’ konden bezoeken.

Scholen die belangstelling hebben voor de film kunnen contact opnemen met het Nationaal Comité Veteranendag via info@veteranendag.nl

Over Invictus Games The Hague 2020

De Invictus Games is een internationaal sportevenement voor fysiek en/of mentaal gewonde militairen. De Invictus Games gebruikt de kracht van sport om herstel te stimuleren, revalidatie te ondersteunen en breder begrip en respect te genereren voor hen die hun land dienen of gediend hebben.

‘Invictus’ staat voor ‘onoverwonnen’. Het symboliseert de vechtlustige geest, van fysiek en/of mentaal gewonde militairen. Het laat zien wat je, ondanks je verwondingen, kunt bereiken.

Aan de Invictus Games, die in het voorjaar van 2022 in Den Haag worden gehouden, doen 500 deelnemers mee, uit 20 verschillende landen. Zij zullen actief zijn in tien verschillende sporten.

Alle deelnemers mogen, op uitnodiging en kosten van de organisatie, twee vrienden of familieleden die hebben geholpen tijdens het revalidatieproces meenemen naar het evenement.

Iedere deelnemer aan de Invictus Games heeft zijn eigen verhaal, maar allen hebben ze de innerlijke kracht gevonden om door te gaan en zichzelf op te richten. Alleen, met hulp van familie en vrienden, maar altijd mede dankzij de kracht van sport.


The Invictus Games is an international adaptive sporting event for Wounded, Injured and Sick Servicemen and women, both serving and veteran. The Games use the power of sport to inspire recovery, support rehabilitation and generate a wider understanding and respect of all those who serve their country.

The word ‘Invictus’ means ‘unconquered’. It embodies the fighting spirit of wounded, injured and sick Service personnel and personifies what these tenacious men and women can achieve post injury.

The Invictus Games is about much more than just sport – it captures hearts, challenges minds and changes lives.

The Invictus Games 2020 will be held in The Hague in the spring of 2022 and invites 500 competitors, from 19 different countries. They will participate in 10 different sports.
All competitors may bring two friends or family members who have helped during the rehabilitation process, at the invitation and expense of the organization.

The participants all have their own story of physical and/or psychological injury or illness. But all of them have found the inner strength to go on and reinvent themselves. Sometimes alone, often with the help of family and friends, but always through the power of sport. The Invictus Games The Hague 2020 is the platform to share their stories and add another chapter to their book of life.

Contactgegevens

Ontvang het laatste Invictus Games The Hague 2020 nieuws via RSS.

Of abonneer handmatig met de Atom URL